Bunu neden yapıyorum? Şuan bu yazıyı neden yazıyorum? Neden bir sonraki cümlemi yazmak için üç dakika bekliyorum? Çok mu kasıyorum? Öyle mi görünüyorum? Bu gece Delirius serisini kapatıyorum. Bu cümleyi sadece kafama estiği için yazdım. Yıllarımı verdiğim yazılarımı sonlandırmak kolay mı? Ben bunları yazmazsam nasıl rahatlarım?
Heh, korkmayın bir yere gittiğim yok. Sadece o havayı vermek nasıl oluyormuş görmek istedim. Bu yazıyı yazarken şuan gerçekten ne yaptığımı bilmeyerek yazıyorum. Ne bileyim, maksat sayfa doldurmak olsun falan. Bu da öylesine bir blog girdisi olsun. Başlık olarak çakayım Delirius ismini, oh...
Hayatımda bir devri sonlandırma aşamasındayım ve galiba içgüdüsel olarak bunu yazma ihtiyacı hissettim. Cidden gençler, sanırım delirius burada bitiyor. Şayet bitirmezsem, bir dahaki bölümü yazarken bunu blogdan kaldıracağım. Ya da biriniz bu sefer bir yorum yapın, "bitirme" deyin bana. Bu konuda dengesiz biriyim ki bu genel olarak hayatımı da etkiliyor. İhtiyacım olduğu an yazabileceğim bir blogum var burada. Daima açık kalıcak.
Sevgili okuyucularım, Delirius serisinin sonuna gelmiş bulunuyoruz. Bütün dünya insanlarının beyinlerini kullanma esaslarına dayanarak, herkesin şizofren olduğuna inandığım için, içlerindeki bu hissi özgürce dışarı vurmaları için yazdım bu yazıları. Beyninize ve kendinize iyi bakın; size komik gelen, mantıksız gelen herşeye "oh, YES!" diyebilmeniz dileğiyle.
oh, YES!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder